Դիլիջան

Դիլիջանը Հայաստանի «Շվեյցարիան» են անվանում։ Սա կլիշե է, բայց ամբողջովին անհիմն չէ։ Անտառ, մաքուր օդ, փոքրիկ փողոցներ հին շենքերով — Դիլիջանն ունի մի բան, որ Հայաստանի շատ քաղաքներ չունեն։ Սոցփաթեթ Դիլիջանում ընտրողները հաճախ ասում են, որ մի անգամ բավական չէ։ Ճիշտ են ասում։

Երևանից մոտ մեկ ու կես ժամ է։ Թունելից անցնելուց հետո — ամեն ինչ փոխվում է։ Օդն ուրիշ է, գույներն ուրիշ են, ռիթմն ուրիշ է։ Դիլիջան հասնելուն պես հասկանում ես, թե ինչու են մարդիկ կրկնում գալիս։

Սոցփաթեթ Դիլիջանում ներառում է կեցություն ու սնունդ, հաճախ նաև արտաքին հանգստի գոտի, երբեմն՝ լողավազան կամ բուժական ծառայություններ։ Հյուրանոցների ընտրությունը մեծ է — կան հին վիլլաներ, կան ժամանակակից հյուրատներ, կան անտառի մեջ գտնվող փոքրիկ հյուրատներ։

Շաղաղի փողոցը — այնտեղ մի կես ժամ անց կաց, ու կհասկանաս, թե ինչու Դիլիջանն այդքան հատուկ է։ Արհեստավորներ, հին ճարտարապետություն, սրճարաններ, որ ոչ մի տեղ փորձել չես կարող — Դիլիջանի հոգին հենց այստեղ է։

Հաղարծին ու Գոշավանք — երկուսն էլ մոտ են, երկուսն էլ Հայաստանի ամենագեղեցիկ վանքերից են։ Մեկ օրվա ընթացքում կարելի է երկուսն էլ տեսնել, բայց շտապել չի կարելի։

Ամենալավ ժամանակն ամառն է ու աշունն է։ Աշնանը Դիլիջանի անտառն այնպիսի գույներ ունի, որ ֆոտոգրաֆները հատուկ են գալիս։ Բայց ձմռանն էլ Դիլիջանն ուրույն է — ձյուն, հանգիստ, ու ծխնելույզից ծուխ։

Սոցփաթեթ Դիլիջանում ամրագրելիս կարևոր է վաղ ամրագրելը, հատկապես ամռանը ու աշնան արձակուրդների ժամանակ — Դիլիջանը արագ է լցվում, ու լավ տեղերն առաջինն են վերջանում։