Սեվան

Սևանը բացատրության կարիք չունի։ Հայաստանում ծնված ու մեծացած ամեն մեկը գոնե մեկ անգամ եղել է այստեղ։ Բայց սոցփաթեթ Սևանում ընտրողները հայտնաբերում են, որ Սևանը ճանաչելն ու Սևանում մնալը բոլորովին տարբեր բաներ են։

Երևանից մոտ մեկ ժամ է։ Թերևս ամենահեշտ ճանապարհն է Հայաստանի բոլոր հանգստավայրերի մեջ — ու հենց դա է պատճառը, որ Սևանը երբեք դատարկ չէ։ Բայց դա խնդիր չէ, եթե գիտես, թե երբ ու ուր գնալ։

Սոցփաթեթ Սևանում ներառում է կեցություն ու սնունդ, հաճախ նաև լողափի մուտք կամ լողավազան։ Հյուրանոցները շատ են ու տարբեր — կան լյուքս, կան բյուջետային, կան ընտանեկան հյուրատներ ջրի եզրին։ Ամեն մեկն ունի իր առավելությունը, կախված է, թե ինչ ես փնտրում։

Լիճն ինքը — դա Հայաստանի ամենամեծ լիճն է, բարձր լեռնային, ջուրն ուրիշ գույն ունի կախված ժամից ու եղանակից։ Առավոտյան կապտամոխրագույն է, կեսօրին՝ փայլփլուն, երեկոյան՝ ոսկեգույն։ Սևանավանքն ու թերակղզին — կողքին են, կես ժամում կտեսնես, բայց կուզենաս ավելի երկար մնալ։

Ամռանը Սևանը լի է մարդկով — ընտանիքներ, ընկերներ, բոլորը ջրի կողքին։ Հունիսն ու սեպտեմբերն ամենալավ ամիսներն են — ոչ շատ շոգ, ոչ շատ մարդ։ Աշնանը Սևանը բոլորովին ուրիշ է — հանգիստ, մշուշոտ, ջուրը ծանր ու մուգ։ Ոմանք հենց այդ Սևանն են սիրում ամենից շատ։

Ձուկը — պարտադիր։ Սիգ, կարպ, կաղամար — Սևանի ձկնատները ուրիշ բան են։ Ոչ մի ռեստորան Երևանում նույն ճաշակը չի տա։

Սոցփաթեթ Սևանում ամրագրելիս հարցրու, թե հյուրանոցը ջրի եզրի՞ն է, թե՞ հեռու — Սևանում դա ամեն ինչ է փոխում։